15.03.2007 08:49:06 / saeros
Í gær var
íþróttadagur í skólanum. Allur 9.bekkjar árgangur (10.bekkur
í íslensku kerfi) fór saman í hljólreiðartúr.. þar að segja
allir sem áttu hjól. Ég á ekki hjól hér í danmörku, sem er
fáránlegt, afþví danmörk er jú “land hjólana” ætti í rauninni
að heita hjólmörk.. nei ok.
Ég átti ekki hjól, bekkjarbóðirminn sören
var búinn að rústa hjólinu sínu – og hjóli pabba síns, viktor
var búinn að týna lyklinum af hjólalásnum sínum og andrés
litli greyjið var ekki alveg orðinn frískur af flensunni. Við
4 vorum sett í að baka bollur, og hita kakó handa krökkunun,
sem þau áttu að éta þegar að þau komu sveitt, þreytt, svöng
og rauð í framan, til baka úr
hjólatúrnum. Eins og glöggir lesendur
hafa nú þegar fattað, þá eru þetta frekar mikið af bollum sem
þarf að baka.. seinasti árgangur í grunnskóla er eitt af
gráðugustu tímabilum sem manneskja gengur í gengum. Maður er
jú að stækka og verða stór og þarf að éta alveg helling. Það
þýddi það að við þurftum að baka tæplega 100 bollur.. jahá,
100! Sem er þá sex sinnum tvöföld
uppskript. Nújæja. Við komum okkur
fyrir í heimilisfræðistofunni og byrjuðum að baka, ótrúlega
dugleg. Og áður en við vissum af var allt flæðandi í bollum.
Við vorum svaka þæg og góð og dugleg að baka, og gera eins og
okkur var sagt..en svo byrjaði
fjörið! Allt í einu hverfa strákarnir inn í
matarbúrið. Þeir koma aftur út með glott á vörum og hvísla að
mér ; hey, þegar að þessi hópur er búinn að gera mat og er
farinn, þá er ís inni í frysti sem að við ætlum að stela og
gæða okkur á 
(Á meðan að
við vorum að baka voru aðrir bekkir í heimilisfræði tímum að
gera mat, þannig að við vorum ekki ein í stofunni allan
tíman)Ég brosi bara og kinka kolli, hugsa mér
gott til glóðarinnar. Síðan sitjum við þarna, spennt, að bíða
eftir að hópurinn fari, á meðan á biðinni stendur dettur
sören annað snilldarlegt í hug. Hann er víst meistari í
pönnukökugerð og datt í hug að gera pönnukökur með ísnum..
namm það hjómaði sko vel, og hugmyndin var samþykkt með
einróma samþykki. Loksins byrjar hópurinn að
ganga frá.. en þá sjáum við okkur til mikillar skelfingar að
kennarinn lokar og LÆSIR matarbúrinu.. ónei ónei, en
hræðilegt, hugsum við öll í kór og horfum ráðvillt á hvort
annað; Hvað gerum við nú!! Sören sprettur upp og segir: ehh..
hey! Okkur vantar smá hveiti sem er þarna inni.. hann fer inn
og sækir það.. en auvitað var engin leið að sækja ísinn með
þessu móti.
Þegar að allir voru farnir og matarbúrið læst brutum við heilann um
hvernig við færum að þessu eiginlega. Okkar niðurstaða var sú að
við sendum andrés litla upp að sækja lykil frá kennara til að opna
búrið. Andrés er lítill nördastrákur, ótrúlega þægur og góður, er
árósarmeistari í galdrabrögðum. Þannig að kennurunum gæti ekki
mögulega grunað að hann væri að bralla einhvað svona hræðilegt.
Okkur hinum fannst meira að segja dálítið undarlegt, en auðvitað
æðislegt, að hann væri með í þessu bralli. Við hin biðum í
eftirvæntingu eftir honum og byrjuðum hægt og rólega að týna saman
allt sem þurfti í pönnukökurnar, úr ískápnum sem stóð á
“reserverede varer” eða “fráteknar vörur” ehh.. jájájájájá.. en
jæja. Þar fann ég svo líka einhvera ótrúlega girnilega íssósu sem
við ákváðum að nota á pönnukökurnar líka.
Andrés kom skömmu seinna, rjóður í kinnum með bros á vör, og hélt á
lyklunum sigri hrósandi. Viktor og Andrés flýttu sér að ná í ísinn
og Sören byrjaði að gera pönnukökurnar. Á meðan stóð ég vörð og
fylgdist með hvort að það væri nokkuð kennari á næsta
leiti. Þegar ísinn var kominn á borðið flýtti
andrés sér upp með lykilinn. Allt var á fullu, pönnukökurnar
hlöðuðust upp, ísinn stóð tilbúinn á borðinu ásamt diskunum.
Við vorum svaka paronoid og fannst eins og við værum alltaf
að heyra fótmál fyrir utan hurðina, sem var auðvitað læst .
Allt í einu opnar einhver hurðina... ónei! Það var kennari,
kennari sem síðan brosti bara til okkar þegar hún lokaði
hurðinni á eftir sér þegar að hún var búin að sækja
viskustykki.. hún vissi greinilega ekkert hvað var í gangi..
það var nú gott! Pönnukökugerðin hélt áfram og allt var
næstum tilbúið þegar að við sáum tvo bekkjarfélaga okkar
fyrir utan gluggan. Klukkan var bara 12:50 og þeir áttu ekki
að koma aftur fyr en 13:30! Allt í einu er bankað á hurðina..
við titrum af stessi.. við ákveðum að hleypa þeim inn og gefa
þeim pönnukökur, í staðinn var þeim bannað að
klaga. Jæja, svo var allt tilbúið og við byrjuðum
að éta. Allir borðuðu svaka hratt í einhverju stressi, ég var
ekki fyr búin með fyrstu pönnukökuna mína fyr en hurðin
byrjaði að hristast. Við spruttum öll upp með fulla munna,
hlupum út um allt með diskana og ísinn, og földum allt saman
í flýti. Þetta var algjört kaos. Við sjáum fleiri stráka úr
bekknum standa fyrir utan risastóru gluggana á stofunni,
bankandi og öskrandi. Við rétt náum að fela allt í síðasta
augnabliki, áður en þeir hoppuðu inn um
gluggan. Þar skall hurð nærri
hælum! Restin af árgangnum kemur síðan stuttu
seinna, allir svaka rauðir í framan og sveittir. Við
bökunnarhópurinn byrjum að leggja á borð og sjáum þá hvar
ísinn liggur falinn á milli diskana.. við horfum vandræðaleg
á hvort annað ; hvað eigum við að gera. Við náum að lauma
honum inn í frystin, án þess að neitt taki eftir
því. Þegar verki mínu er lokið flýti ég mér
heim. Á leiðinni út úr heimilisfræðistofunni mæti ég tveim af
íþróttakennurnum. Fyrsti lítur á mig og ætar að segja
einhvað.. ég krossleggi fingur og vona að hann hafi ekki
komist að neinu. “ótrúlega góðar bollur!” segjir hann svo.
FJÚF! Það sem hinn kennarinn sagði var bara “þúsund þakkir
fyrir allt sem þið gerðuð!”.. þannig að enginn skaði skeður.
Sem betur fer. Og VÁ hvað þetta var gaman.
haha
»