Já það verður að viðurkennast að þessi síða er ekki sú líflegasta í bloggheiminum...

Vá það er ekkert smá mikið búið að gerast í lífi mínu síðustu daga og mánuði.. stórir atburðir, kaflaskipti í lífi mínu. Veit ekki hvar ég á að byrja..

 

Tískusýningin gekk eins og í sögu, allt var miklu stærra og flottara en ég hafði nokkurntíma þorað að vona. Engin af módelunum duttu, diskurinn var ekki rispaður, rafmagnið sló ekki út og all í allt var ég bara hæstánægð með útkomuna!

Ömmur mínar yndislegu, Mamma, Auður Karítas og Signý komu allar og hjálpuðu mér að gera allt klárt fyrir sýninguna um morguninn. Seinna komu svo öll módelin og makeupstore stelpurnar. Satt best að segja var ég mjög róleg í undirbúningnum alveg þangað til að klukkan fór að nálgast eitt og aðeins klukkutími í sýninguna. Allt var samt tilbúið á réttum tíma og ekkert stress eiginlega nema bara í mér.. ég stóð baksviðs alveg að fara á taugum, ímynda mér allt það hræðilega sem gæti gerst. Haukur, tæknimaður Hins Hússins var búin að eyða öllum morgninum í að setja upp ljóskastarana og redda öllum tæknimálunum. Kjallari Hins Hússins er neflilega ekki hannaður fyrir tískusýningar... tæknilega séð. 7 ljóskastarar, skjávarpi og risa hljóðkerfi er aðeins of mikið í einu.. þannig að rafmagninu var alltaf að slá út.. og ekki hjálpaði það mér í stressinu. En Haukur snillingur reddaði þessu!

Eins og ég sagði áðan gekk sýningin eins og í sögu. Þetta var samt svo skrýtið.. allt í einu var allt bara búið. Margra mánaða undirbúningur og svo var það allt í einu bara búið!? Tilfinningin var samt ólýsanleg. Að finna að maður sé megnugur um að framkvæma einhvað svona verkefni.. vá.

Það var svo skrýtið að standa þarna í sviðsljósinu með stelpurnar á bak við mig, í fötunum mínum, og sjá fréttamenn með myndavélar streyma að mér takandi myndir. Þarna stóð ég á kafi í blómum öll útkysst í algjöru uppnámi og svo er verið að taka myndir af manni og spurja hvernig manni líður... aldrei upplifað annað eins.

Kaosið baksviðs eftirá var líka alveg rooosalegt.. Við stelpurnar hrúguðumst allar saman og mér var drekkt í kossum og þegar ég síðan fór í viðtalið við stöð2 stuttu seinna var ég öll út í varalit á kinnunum hahaha.

Beint eftir viðtalið kom elskuleg móðir mín til mín og faðmaði mig með tárin í augunum. Stuttu eftir sýninguna kom Vésteinn (vinur minn og mömmu) og sagði okkur að á leiðinni út hefði hann heyrt fréttakonuna segja við ljósmyndarann: “Náðirðu mynd af mömmunni gráta??”

Eftir sýninguna fórum við fjölskyldan heim á grundarstíg og róaði sig niður yfir potti af kjötsúpu. Ömmukjötsúpa með skessujurt getur gert kraftaverk!

Seinna um kvöldið tók ég á móti módelunum og öðrum gestum og það var skálað í kampavíni! Síðan var haldið upp á daginn langt fram á nótt.

Þessi dagur var ein stór gleðivíma. Ég mæli eindregið með því að láta drauma sína rætast!

Daginn eftir fór ég síðan með börnin mín (fötin) upp í Fígúru, skólavörðustíg 22, þar sem fötin eru nú til sölu. Daginn sem ég fór aftur út kíkti ég aðeins við og til mikillar gleði sá ég að það var búið að setja upp heilan rekka bara með fötunum mínum. Ekki nóg með það heldur héngu blaðagreinar um mig allt í kring. Einnig voru tvær flíkur í glugganum og aðrar tvær á gínu alveg við innganginn.. ekki slæmt ha.

Lífið er yndislegt og nú er ég í frábærum skóla að gera það sem mig langar til.. læra fatahönnun!

ég er búin að búa til myspace heimasíðu þar sem eru myndir af minni hönnun! Kíktu endilega við og skrifaðu hvað þér finnst: www.myspace.com/saeros_design

hér er síðan smá sýnishorn!

 

 

Í dag er sögulegur dagur í mínu lífi. Þann 7. júní 2007 fór ég í mitt fyrsta munnlega próf, og það á Dönsku! Ég hafði notað síðustu daga í að læra undir prófið, lesa allt sem þurfti að lesa, leggja á minnið sem þurfti að leggja á minnið og safna saman öllum þeim pappírum sem gætu komið að góðum notum.

Vaknaði í morgun, vel undirbúin og klár í slaginn, var ekki vitund stressuð. Það entist nú samt ekki lengi. Í bílnum á leiðinni fann ég spennuna magnast upp og fann hvernig andlitið varð fölara og fölara. Ég fór að ímynda mér allskonar hræðilegt sem gæti gerst. Að ég myndi ekki geta komið upp orði afþví ég væri svo þurr í hálsinum af stressi, eða að ég gæti ekki skrifað neitt í undirbúningtímanum afþví hendin á mér hristist svo mikið... Mamma sæta keyrði mig og hélt í hendina á mér alveg þangað til hurðin á stofunni var opnuð og ég þurfti að stíga yfir þröskuldinn, þröskuldinn sem táknaði mína getu í skóla sem nu var um það bil að vera ýtt ennþá lengra áfram. 

Þannig er það með dani að þeir eru alveg sjúkir í að skilgreina/analysere, og setja í samhengi/perspektivere. Síðastliðið ár hafa allir dönskutímarnir farið í að læra allskonar aðferðir við að skilgreina mismunandi tegundir af efni, allt frá þjóðlögum og ævintýrum, til sjónvarpsauglýsinga og blaðagreina. Fyrst þurfti ég að velja númer. Ég stóð yfir borðinu sem var þakið af gulum miðum með númerum á. Hvert númer táknaði verkefni. Ég virti fyrir mér númerin og heyrði allt í einu veika rödd kalla á mig.. ég leit á borðið og sá að það var miðinn nr 3 sem var að kalla “veeeldu miiiiiiiiiig!”. Ég valdi það og Helle kennarinn minn fór að sækja verkefnið, á meðan beið ég í örvæntingu og vonaði að þetta væri ekki þjóðlag. Þjóðlag er það versta sem ég gæti hugsað mér að vera prófuð í. Þjóðlög eða folkeviser eins og það heitir á dönsku, er eins og söngtexti, eða ljóð. Nema hvað, að það er skrifað á eeeeldgamalli dösnsku sem er ekki mögulegt fyrir dani að skilja, hvað þá íslending?! Þetta er einhvað sem maður þyrfti að lesa ca 10 sinnum áður en maður fattar hvað vísan snýst um... og maður hefur ekki meira en 40 mín til að undirbúa sig áður en maður á að skilgreina þetta fyrir kennaranum og censor! 

Jæja, þarna stóð ég við borðið með öllum númerunum og beið eftir að helle kæmi með verkefnið. Ég fann hvernig hjartslátturinn jókst  þegar að hún kom með blað í hendinni.. hún lét mig hafa verkefnið: Það var ekki þjóðlag! FJÚFF!! Hjartslátturinn varð eðlilegur aftur og ég labbaði róleg í næsta herbergi þar sem ég byrjaði að undirbúa mig.  

Eftir að hafa setið í undirbúnings-herberginu í 40 mín kom Helle og fór með mig í prófstofuna. Ég hafði dregið ævintýri. Allt í lagi með það, og undirbúningurinn gekk bara ágætlega. Stofan þar sem prófið fór fram var ekki jafn krípí og ég hafði ímyndað mér.. reyndar var hún alls ekki krípí, frekar kósý í rauninni! Ég hafði ímyndað mér langa röð af borðum þar sem stíf, snobbuð kerling með skeifu sæti og segði ekki orð, sæti bara og skrifaði allan tíman, og svo helle við hliðina á. Neineinei, svona var þetta ekki. Á borðinu var grænn dúkur og blóm, censor gellan var ótrúlega sæt og brosmild, kinnkaði kolli við öllu sem ég sagði og brosti.
 

Allt í allt gekk prófið bara nokkuð vel. Ég náði að segja allveg helling af viturlegum hlutum (já ótrúlegt en satt) og ekkert af því sem ég hafði óttast að myndi gerast, gerðist.  Stuttu eftir prófið var ég kölluð aftur inn til að fá einkunina mína. Ég leit óttaslegin á Helle í von um góðar fréttir. Censor byrjaði á því að segja að ég hefði náð að koma mörgu góðu til skila, og að ég hafi greinilega verið vel undirbúin.. og svo horfði hún á Helle sem virtist ekki geta haldið lengur inn í sér, hún brosti hinu breiðasta sló niður hendinni og sagði “Þú færð sko 10 í einkun!” ég hoppaði af kæti (ekki ýkjur) og faðmaði bæði Helle og censor (ég réð ekki við mig). Ég valhoppaði glöð út og þakkaði Helle fyrir lærdómsríkt skólaár. 

Þetta var fyrsta munnlega prófið, svo eru 2 eftir, eðlisfræði og enska! Það verður spennandi að sjá hvernig það gengur!

 

Ég er með marga kennara.. marga mismunandi, kennara, með allskonar skemmtilega persónuleika. T.d. kennir maður að nafni klaus mér líffræði, eðlisfræði, efnafræði og landafræði.. já, lítur út fyrir að vera mikið að gera í hans lífi. ( hann á þar að auki 5 börn.....) Þessi fög eru frekar lík, eða hann gerir þau lík með því að tengja þau öll saman, þannig að flest okkar í bekkum eru ekki með eina stílabók fyrir hvert fag, heldur bara eina sem stendur á “klausfag”. Klaus er mjög fyndinn persónuleiki, í flestum tímunum stendur hann og talar út í eitt, útskýrir, eða reynir að útskýra fyrir okkur einhverjar óskiljanlegar formúlur og efnasambönd.. en hann gerir það á ótrúlega skemmtilegan og ofvirkan hátt. T.d. vorum við að læra um magasýrur. “hafiði einhverntíma prufað að æla í gegnum nefið?????? það svíður!!!” segir hann og glorir á okkur með risastóru bláu augunum sínum. Nokkrir úr bekknum höfðu víst prufað það, og aðrir voru mjög hissa yfir því að það væri yfirhöfuð hægt. “já ég get sko sagt þér það að ef þú heldur fyrir munninn og setur franskar í hvora nös þá muntu sko sjá þær fljúga... og það laaaaaaaaaaaaaaangt.” sagði hann við strákinn sem var svo hissa á þessu. Já, Það mætti segja að klaus væri nett ofvirkur. Þannig er það neflilega með hann.. við skulum segja það beint út : hann er kaffi og sígarettu SJÚKLINGUR. Hann er virkilega, virkilega mikið háður þessum tveim hlutum. Ég efast um að hann nái í gegnum heilan dag án þess að fá minnst 5 lítra af kaffi og 1 pakka af sígarettum. Maðurinn er bara stanslaust með kaffi, maður sér ekki klaus án þess að hann sé með kaffibolla í hendinni, og ef svo skringilega vildi til að það gerðist þá myndi hann líta út eins og blindur maður án blindrastafs. Það myndi bara vanta eihvað! Einn daginn þegar við áttum að fara í tíma hjá honum þurftum við að bíða í ca hálftíma eftir að hann kæmi. Þegar að hann loksins lét sjá sig var hann alveg gjörsamlega ónýtur... ástæðan var einföld – kaffivél skólans var biluð... og þar með dagurinn hans ónýtur. Það endaði með því að við stelpurnar trítluðum upp í Jyske bank, sem er rétt hjá skólanum. Þar getur maður fengið ókeypis kaffi og kakó (trikk til að lokka inn kúnna). Við nýttum okkur það, fengum okkur gómsætt kakó, og tókum svo einn bolla tvöfaldan expresso fyrir grey klaus... Svipurinn á honum þegar hann fékk kaffið var óviðjafnanlegur.. eins og lítið barn sem hafði fengið “action dúkkuna” eða nammið sem því langaði svooooo mikið í.
Ekki er sígarettu “addiction-ið” hans einhvað skárra, ónei. Ef maður þarf að finna klaus í frímínútum, þá er aðeins einn staður sem hann getur hugsanlega verið – reykherbergið. Þar situr hann og sinnir þörfum sínum, reykir og drekkur kaffið sitt, þá er hann glaður. – hann var einmitt þar inni þegar við létum hann hafa kaffið sitt  Stærðfræðikennarinn minn er líka mjög skemmtilegur. Hann er gamall kall, ábyggilega um sextugt, alveg á brúninni við það að vera kominn á eftirlaun. Lítill hokinn gæi, með hvítt hár sem er við það að detta af skallanum. Bekkurinn minn hefur það orð á sér að vera mjög.. hmm við skulum segja ofsafenginn. Í hverjum einustu frímínútum er stofunni rústað. Bananahýði á gólfinu, borðin öll út um allt, skæri föst í veggjunum, ruslatunnan hvolfuð einvherstaðar, vatn út um allt.... já, það eru einstaka ofvirkir náungar í bekknum. Í hvert sinn sem Peter (stærðfræðikennarinn) kemur inn í stofuna í frímínútum er eins og að hann fái 30% hjartaáfall. “eru þið gjörsamlega búin að missa vitið!!!??” hrópar hann skelkaður á svipinn. (Hann fékk “innivistarbann” á okkur útaf þessu). Hérna er staðreynd: gamlir menn gleyma. Það á við um hann. Ég, ásamt fleirum í bekknum höfum þónokkrum sinnum lent í því að leiðrétta hann í kennslu, hann bregst þannig við að hann segir “hov.. það er rétt hjá ykkur.. þið skuluð ekkert hlusta á mig, ég er að verða svo gamall”... en ef við getum ekki glustað á hann, hvern þá?   Æ hann er æðislegur lítill kall. Hans mest notuðu orð eru “for pokker”, “Nej, fandens” og  “er i blevet sindsyge!??” haha.. æ gaman að þessu! Það er svo mikið sem er hægt að skrifa um kennarana mína, en ef ég ætti að skrifa um þá alla myndi það fylla heila bók!!

Ömmur eru alveg einstakt fyrirbæri, alveg yndislegar verur. Ég er það rík að eiga tvær ömmur á lífi. Þær eru báðar dásamlegar, en alveg ótrúlega ólíkar í rauninni. Það sem þær eiga þó sameiginlegt er að þær virðast vera troðfullar af ást, og fá víst aldrei nóg af því að sýna manni það. Það kemur fram t.d í dekri sem maður þekkir fyrir “Ömmudekur” – alveg frægt orðatiltæki, allavega í minni fjölksyldu. Síðast en ekki síst eiga þær sameiginlegt að vera ömmu mínar, að sjálfsögðu . Hinsvegar eru þónokkrir hlutir sem gera þær svo ólíkar. Mormor-in mín, Amma Maddý, var að koma til árósa í heimsókn til okkar mæðgna. Hún er komin á eftirlaun og er sannkallað að njóta lífsins! Hún ferðast meira en mamma hennar Hildar (mamma henar er flugfreyja) og það til allskonar spennandi landa. Núna er hún t.d. búin að vera á ferðalagi um finnland, svíþjóð, póllands og marokko! Já það er ekkert minna!Það að vera í kringum fjölskylduna sína aftur er alveg yndisleg tilfinning. Þegar ég kom heim úr skólanum í gær kom Amma hlaupandi á móti mér með galopna arma og risastórt bros sem þakti allt andlitið (það var svo stórt að augun voru lokuð!). Faðmlög eru lífsnauðsynleg fyrirbæri að mínu mati, þau geta bjargað mannslífum á erfiðum dögum. Eftir að hafa fengið orkusprautu dagsins, faðmlagið, labbaði ég á eftir ömmu inn i eldhús, þar var allt fullt af innkaupapokum með mat, og allskonar pottar og pönnur voru á eldavélinni. “ég er að elda kjúkling, ertu ekki svöng?” segir hún. Það var lagt hátíðlega á borðið, rauðvín og alles! Ég sem hafði fórnað öllu nesti dagsins til að geta náð strætó um morguninn var alveg að deyja úr hungri og hugsaði... “JÚ!!!” Heyrðu, þetta er ekki búið. Ekki nóg með það að hún hafði farið út í búð, keypt inn og eldað mat, hún hafði líka : skúrað gólfið, þrifið elshússkápana og farið út með ruslið.. allt á meðan ég var í skólanum. Geri aðrar betur! Eftir matinn fór ég og ætlaði að reyna að leggja mig aðeins í sófanum, var alveg úrvinda (svo mikið að gera alltaf, skólinn, tískusýningin osfr.). Þegar ég hafði legið þar í smástund kom Amma upp til mín. Hún settist hjá mér og byrjaði að strúka mér og nudda á mér tærnar.. bargvættur dagsins sko! Þetta var ekkert smá slakandi, og akkúrat það sem ég þurfti á þessu augnabliki!
Þetta er alveg lýsandi fyrir ömmu Maddý. Hún er alltaf svo myndarleg og mikil “mamma/amma” einhvernveginn. Alltaf að hugsa um að öllum líði vel, og er sko ekkert að spara ástina! 

Farmor-in mín, Amma Stína er ekkert síðri! Hún er svo troðfull af ást að hún er að springa. Áður en ég flutti til danmerkur tókum við Amma stína okkur daga þar sem við hittumst og höfðum það notarlegt saman. Það var hefð hjá okkur að fara í leikhús, kannski út að borða á undan, og svo á kaffihús að fá sér köku og kakó eftirá . Ég sakna þessara “Ömmukvölda” alveg svakalega! En eftir að ég flutti til danmerkur hafa þessi ömmukvöld eiginlega bara gerst betri. Í hvert skipti sem við hittumst núna metum við tímann sem við höfum miklu betur, og gefum hvorannari extra-extra-mikla ást í þau fáu skipti sem við fáum tækifæri til. Þess á milli hefur hún verið ótrúlega dugleg að senda mér ást með tölvupósti. Alltaf af og til þegar ég kíki á tölvupóstinn minn er bréf frá Ömmu Stínu. Það er yndisleg tilfinnig, og það lætur mig hlakka ennþá meira til að hitta hana næst. Þessir tölvupóstar eru oftast frekar langir, enda frá mörgu að segja. Já, hún Amma Stína er ekki latasta manneskjan sem ég þekki skal ég þér segja. Hún er svo mikill vinnuþjarkur og dugnaðarforkur að það kemur manni stundum á óvart að hún sé Amma mans Stundum les ég í bréfunum frá henni: Já, núna var ég að ljúka við að skila 50 blaðsíðna ritgerð, er hálfnuð með að gera gólfið upp í reykholti og er svo að fara að skrifa umsagnir og horfa á 150 prófupptökur.. Hún er kennari við kennaraháskólann (semasagt að kenna kennurum – geri aðrir kennarar betur ) og þar er sko nóg að gera, hún er að kenna framsögu og semsagt alltaf þegar að það koma próf þarf hún að horfa á ... jaa einhvað um 100-200 upptökur af nemendum sínum “framsegja”. Þar að auki var hún að ljúka við mastersnám við háskólann OG svo voru þau skötuhjúin að kaupa sér hús út í sveit sem þau eru í óða önn við að gera upp. Stundum þegar fólk tekur svona mikið að sér á það til að gera hlutina verr. Það á ekki við um ömmu mína! Hennar meðaleinkunn úr mastersnáminu varð 9,25 og fyrir mastersritgerðina fékk hún 9,5! Þá er sko ekki hægt að gera betur. Amma mín er gjörsamlega í blóma lífsins! Svona er Amma Stína. Alltaf á kafi í vinnu, svakalega samviskusöm og dugleg, en gefur sér ALLTAF tíma til að setjast niður og skrifa einn tölvupóst til sonardóttur sinnar, eða til að hitta hana eitt kvöldið!

Ömmur mínar eru yndislegar, og þetta er bara smábrot af því hvernig þær eru! Mamma mín getur heldur ekki beðið eftir að hún verði amma. Er alltaf að suða um það í mér, reyndi meira að segja að gera samning við vin minn um að hann myndi eignast börn með mér í framtíðinni - bara svona til að tryggja sér að hún verði amma haha hún getur ekki beðið eftir því að fá að dekra þau, vera kölluð amma rósa.. hún er búin að hóta því að stela þeim frá mér.. hmm! svo kemur auðvitað að því að ég verði amma. Það verður yndislegt!

Í gær var íþróttadagur í skólanum. Allur 9.bekkjar árgangur (10.bekkur í íslensku kerfi) fór saman í hljólreiðartúr.. þar að segja allir sem áttu hjól. Ég á ekki hjól hér í danmörku, sem er fáránlegt, afþví danmörk er jú “land hjólana” ætti í rauninni að heita hjólmörk.. nei ok.  Ég átti ekki hjól, bekkjarbóðirminn sören var búinn að rústa hjólinu sínu – og hjóli pabba síns, viktor var búinn að týna lyklinum af hjólalásnum sínum og andrés litli greyjið var ekki alveg orðinn frískur af flensunni. Við 4 vorum sett í að baka bollur, og hita kakó handa krökkunun, sem þau áttu að éta þegar að þau komu sveitt, þreytt, svöng og rauð í framan, til baka úr hjólatúrnum. Eins og glöggir lesendur hafa nú þegar fattað, þá eru þetta frekar mikið af bollum sem þarf að baka.. seinasti árgangur í grunnskóla er eitt af gráðugustu tímabilum sem manneskja gengur í gengum. Maður er jú að stækka og verða stór og þarf að éta alveg helling. Það þýddi það að við þurftum að baka tæplega 100 bollur.. jahá, 100! Sem er þá sex sinnum tvöföld uppskript. Nújæja. Við komum okkur fyrir í heimilisfræðistofunni og byrjuðum að baka, ótrúlega dugleg. Og áður en við vissum af var allt flæðandi í bollum. Við vorum svaka þæg og góð og dugleg að baka, og gera eins og okkur var sagt..en svo byrjaði fjörið! Allt í einu hverfa strákarnir inn í matarbúrið. Þeir koma aftur út með glott á vörum og hvísla að mér ; hey, þegar að þessi hópur er búinn að gera mat og er farinn, þá er ís inni í frysti sem að við ætlum að stela og gæða okkur á   (Á meðan að við vorum að baka voru aðrir bekkir í heimilisfræði tímum að gera mat, þannig að við vorum ekki ein í stofunni allan tíman)Ég brosi bara og kinka kolli, hugsa mér gott til glóðarinnar. Síðan sitjum við þarna, spennt, að bíða eftir að hópurinn fari, á meðan á biðinni stendur dettur sören annað snilldarlegt í hug. Hann er víst meistari í pönnukökugerð og datt í hug að gera pönnukökur með ísnum.. namm það hjómaði sko vel, og hugmyndin var samþykkt með einróma samþykki. Loksins byrjar hópurinn að ganga frá.. en þá sjáum við okkur til mikillar skelfingar að kennarinn lokar og LÆSIR matarbúrinu.. ónei ónei, en hræðilegt, hugsum við öll í kór og horfum ráðvillt á hvort annað; Hvað gerum við nú!! Sören sprettur upp og segir: ehh.. hey! Okkur vantar smá hveiti sem er þarna inni.. hann fer inn og sækir það.. en auvitað var engin leið að sækja ísinn með þessu móti.

Þegar að allir voru farnir og matarbúrið læst brutum við heilann um hvernig við færum að þessu eiginlega. Okkar niðurstaða var sú að við sendum andrés litla upp að sækja lykil frá kennara til að opna búrið. Andrés er lítill nördastrákur, ótrúlega þægur og góður, er árósarmeistari í galdrabrögðum. Þannig að kennurunum gæti ekki mögulega grunað að hann væri að bralla einhvað svona hræðilegt. Okkur hinum fannst meira að segja dálítið undarlegt, en auðvitað æðislegt, að hann væri með í þessu bralli. Við hin biðum í eftirvæntingu eftir honum og byrjuðum hægt og rólega að týna saman allt sem þurfti í pönnukökurnar, úr ískápnum sem stóð á “reserverede varer” eða “fráteknar vörur” ehh.. jájájájájá.. en jæja. Þar fann ég svo líka einhvera ótrúlega girnilega íssósu sem við ákváðum að nota á pönnukökurnar líka.
Andrés kom skömmu seinna, rjóður í kinnum með bros á vör, og hélt á lyklunum sigri hrósandi. Viktor og Andrés flýttu sér að ná í ísinn og Sören byrjaði að gera pönnukökurnar. Á meðan stóð ég vörð og fylgdist með hvort að það væri nokkuð kennari á næsta leiti.  Þegar ísinn var kominn á borðið flýtti andrés sér upp með lykilinn. Allt var á fullu, pönnukökurnar hlöðuðust upp, ísinn stóð tilbúinn á borðinu ásamt diskunum. Við vorum svaka paronoid og fannst eins og við værum alltaf að heyra fótmál fyrir utan hurðina, sem var auðvitað læst . Allt í einu opnar einhver hurðina... ónei! Það var kennari, kennari sem síðan brosti bara til okkar þegar hún lokaði hurðinni á eftir sér þegar að hún var búin að sækja viskustykki.. hún vissi greinilega ekkert hvað var í gangi.. það var nú gott! Pönnukökugerðin hélt áfram og allt var næstum tilbúið þegar að við sáum tvo bekkjarfélaga okkar fyrir utan gluggan. Klukkan var bara 12:50 og þeir áttu ekki að koma aftur fyr en 13:30! Allt í einu er bankað á hurðina.. við titrum af stessi.. við ákveðum að hleypa þeim inn og gefa þeim pönnukökur, í staðinn var þeim bannað að klaga.  Jæja, svo var allt tilbúið og við byrjuðum að éta. Allir borðuðu svaka hratt í einhverju stressi, ég var ekki fyr búin með fyrstu pönnukökuna mína fyr en hurðin byrjaði að hristast. Við spruttum öll upp með fulla munna, hlupum út um allt með diskana og ísinn, og földum allt saman í flýti. Þetta var algjört kaos. Við sjáum fleiri stráka úr bekknum standa fyrir utan risastóru gluggana á stofunni, bankandi og öskrandi. Við rétt náum að fela allt í síðasta augnabliki, áður en þeir hoppuðu inn um gluggan. Þar skall hurð nærri hælum!  Restin af árgangnum kemur síðan stuttu seinna, allir svaka rauðir í framan og sveittir. Við bökunnarhópurinn byrjum að leggja á borð og sjáum þá hvar ísinn liggur falinn á milli diskana.. við horfum vandræðaleg á hvort annað ; hvað eigum við að gera. Við náum að lauma honum inn í frystin, án þess að neitt taki eftir því. Þegar verki mínu er lokið flýti ég mér heim. Á leiðinni út úr heimilisfræðistofunni mæti ég tveim af íþróttakennurnum. Fyrsti lítur á mig og ætar að segja einhvað.. ég krossleggi fingur og vona að hann hafi ekki komist að neinu. “ótrúlega góðar bollur!” segjir hann svo. FJÚF! Það sem hinn kennarinn sagði var bara “þúsund þakkir fyrir allt sem þið gerðuð!”.. þannig að enginn skaði skeður. Sem betur fer. Og VÁ hvað þetta var gaman. haha

 

Nýjustu fréttir: allt er á kafi í snjó, og bærinn allur lamaður! Allir grunnskólar voru lokaðir og fólki var ráðlagt að vera heima. Í sjónvarpinu voru fréttir af trukkum sem keyrðu utanvegar... en það nú ástand!! En ég græddi einn.. og kannski tvo frídaga úr skólanum. Ég verð nú að viðurkenna að það er dálítið notarlegt að slappa aðeins af og vera BANNAÐ að fara út. Haha.

 

Annars er ég búin að vera að sauma alveg helling upp á síðkastið. Er búin að hanna mína eigin fatalínu sem ég er á fullu við að sauma. Það er yndislegt.

 

Í síðustu viku var ég í vetrarfríi, það var mjög notarlegt. Að geta slappað aðeins af og svona. Svo kom Anna æðislega líka og heimsótti mig. Það var æðislegt. Fyrsta kvöldið fórum við í bíó á dream girls, og áður en við fórum í bíóið skelltum við okkur inn í Kvikly (matvörubúð) og keyptum okkur líter af karamelluís...(nammiþema vikunnar var ís) sem við smygluðum inn í bíóið, eftir að við höfðum stolið tveim teskeiðum af kaffihúsi sem við löbbuðum framhjá. ..ísinn var svaka vinsæll og hann var ekki lengi að klárast. Áður en myndin var hálfnuð var ísinn bara allt í einu búinn.... við skildum ekkert í þessu...

 

Daginn eftir skelltum við okkur niður í bæ og kíktum á allar helstu genbrugs búðirnar. Það eru bestu búðir í heimi; Flottar, einstakar og ódýrar eftir bæjarrölltið fórum við að sjálfsögðu á kaffihúsið “mitt”, já ég segji mitt afþví að ég fer þangað að minnsta kosti einu sinni í viku, haha eiginlega alltaf ef ég er með einhverjum í bænum. Ég bið líka alltaf um það sama; Swiss mokka, það fyndna við það er að það er ekki einusinni á matseðlinum, ég fæ þær bara alltaf til að gera það fyrir mig. “Swiss Mokka med meget flødeskum” bið ég alltaf um  og þegar ég kem og bið um meiri rjóma koma þær alltaf með bollann og spurja;  “ er þetta nóg” haha. Það fyndnasta við þetta allt saman er að konan spurði mig “ varst þú ekki hérna á föstudaginn síðasta?” haha, þær eru semsagt farnar að þekkja mig. Næst get ég bara sagt: “ ég ætla að fá það sama og venjulega” haha

 

En þar sem nammiþema vikunnar var ís, þá tókum við anna okkur saman og BJUGGUM TIL okkar eigin ís... og vitiði hvað!! Hann var ekkert smá góður! Gerðum súkkulaði, banana og mangó ís! Við erum the new “Ben & Jerry”... “Anna & Særós” haha

Ekki nóg með það, við urðum svo æstar af öllum þessum ís að við spiluðum playstation til kl 7 um morguninn.. .ha? klikkuð hvað?

 

 

Jæja, kl 16 næsta “morgun” skelltum við okkur í lautarferð upp á hólinn, já hóll – örugglega hæðsta fjall danmerkur! Þegar við komum upp á hólinn var ekki langt þangað til okkur langaði að fara aftur inn... það var bara eitt vandamál: Mamma var búin að banna okkur að koma inn áður en við kláruðum allann matinn sem við tókum með. Oog.. við tókum ekki lítið af mat skal ég segja þér... vandamálið leystist samt þegar mamma ákvað að skreppa í fötex. Um leið og hún var horfin úr augsýn glupum við inn, og drifum okkur að fela restina af matnum, hahaha. Svo þegar mamma kom heim sátu tveir englar inni, með tóma matarkörfu: “ vorum við ekki dulegar, við kláruðum matinn...” haha. Já, það er kannski ekki svo sniðugt að skrifa þetta hér þar sem að mamma mun pottþétt lesa þetta. En what the hekk haha.

 

En já, þetta var æðislegt. Við anna erum svipað skrýtnar, með eins fáránlegan húmor haha.

 

En , annars er allt gott að frétta frá danmörku, mér líður vel og ég er hamingjusöm. Ooog ástfangin... af saumavél haha. Mamma er meira að segja orðin afbrýðisöm, og gerði tilraun (sem tókst) til að taka hana úr sambandi á meðan ég var að veita henni athygli!

 

Jæja, var ég ekki dugleg að blogga?

 

Svo ætla ég að reyna að setja myndir inn frá helginni bráðum!

ég var að kaupa mér saumavél!!!!!!!!!!!!!!! víííííí!!!!!!!!!!

svo get ég ekki beðið eftir að fara á áheyrnarprófið sem er á fimmtudag..... ég finn hvernig einbeitingarskorturinn nálgast og hvernig fiðrildin fljúga um í maganum á mér...vá!!!!! ég á ekki eftir að geta sofið á miðvikudagsnóttina, ég verð svo speeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeent!! vá!!!

Öllum er velkomið að senda mér "gangi þér vel" sms á fimmtudaginn, það hjálpar altlaf, hehehehe muna bara að sena í danska númerið, ekki íslenska.

Lífið er æði !

ég ætla aðeins að fá að monta mig:

ÉG FÉKK 13 FYRIR VERKEFNI OG FYRIRLESTUR SEM ÉG GERÐI UM ALÞJÓÐAVÆÐINGU!!!

eins og flestir vita þá er einkanaskalinn í danmörku frá 0-13. 12 er samt ekki með og 13 er bara gefið ef kennarinn er ótrúlega ótrúlega ánægður og sér ekkert að verkefninu. 11 jafngildir 10.

Ég var sú eina sem fékk 13! ég er svoo ánægð  

það var ótrúlega gaman að vinna að þessu verkefni, og mér finnst ég hafa lært alveg ótrúlega mikið af því.

váá...mér finnst lífið í danmörku alltaf betra og betra eftir að ég "slappaði aðeins af". ég er alveg á grilljón að sauma og hanna föt. ég er búin að hanna ótrúlega mikið af kjólum og fötum sem mig langar til að sauma. núna er ég að fara í bæjinn að kaupa mér saumavél á útsölu!!

víí....eg er hamingjusöm! - vildi bara láta ykkur vita

 fyrir stuttu sendi ég inn myndband af mér að dansa magadans, til að taka þátt í raunveruleika þætti.... og.....

ÉG VAR VALIN!!!! og ég á að fara í áheyrnarprufu 25 jan!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ég HLAKKA SVO TIIIIIIIIL !

Ef ég kemst áfram úr áheyrnarprufunni þá fer ég í sjónvarpið og keppi þar á móti öðrum dönsurum. þessi þáttur er einskonar blanda af idol og so you think you can dance. www.scenen.tv2.dk ef þú vilt skoða!!

það fyrsta sem ég gerði þegar ég fékk fréttirnar var að hringja í Sunnu yndislegu. Hún öskraði af gleði og var ótrúlega glöð fyrir mína hönd. Sagði að þetta væru bestu fréttir sem hún hefði fengið í langann tíma! Sætasta, það er svo gaman þegar að fólk samgleðst manni svona innilega! Svo er bara að krossa fingur og sjá hvort sunna kemst í úrslit í sínum flokki - ég er alveg viss um að hún kemst áfram.

Ég sagði nasi og jolle vinkonum mínum frá þessu í skólanum í dag, þær skræktu af gleði, og allir í bekknum sögðust ætla fá allann skólann til að kjósa mig þegar að þar að kæmi. heheh, og þegar ég sagði að það væri ekkert víst að ég kæmist áfram fussuðu þau bara og sveiuðu, og sögðu "NEJ, du kommer VIDERE!!" hehehe

ég er strax búin að semja dans og er á fullu að æfa mig - á hverjum degi heheh samt eru alveg rúmar tvær vikur í þetta....ÉG GET EKKI BEÐIÐ!!

Þessi orð eiga við mig núna um þessar mundir. Ég þarf að slaka aðeins á. Bara almennt. Það er svo mikið af hlutum sem eru að tosa í mig, alltaf, og ég þarf bara aðeins að sleppa takinu af þeim. Slappa af.
Skólinn, vinirnir á íslandi, fjölskyldan, söknuður, áhyggjur, tækifæri, gleði...möguleikar. Allt er að tosa.

Það var rosalega erfitt að flytja til DK. Flytja burt frá öllu, vinunum, fjölskyldunni, grundarstíg 5B.. maður er bara slitinn upp með rótum, og svo þarf maður að vera duglegur að sá nýjum fræjum og festa rótum á nýja staðnum. Hugur minn hefur verið hálfvegis á íslandi frá því að ég flutti. Í febrúar er ár síðan að við mamma fluttum. Það er langur tími, ég trúi varla hvað það sé langur tími liðinn. Allur þessi tími burtu frá lífinu á íslandi. Við mamma heimsækjum ísland mjög oft, páskarnir, sumarið, október, jólin... maður hefði haldið að það myndi bæta ástandið, minnka söknuðinn. Aðeins að hitta vinina aftur og hlaða batteríin. En þegar ég hugsa út í það núna þá held ég að það hafi bara gert illt verra. Að sjáfsögðu er yndislegt að hitta alla oft, og halda eins góðu sambandi og hægt er. En ég held að það sé of yndislegt til að sleppa takinu af því aftur.
Maður kemur, hittir alla, er ógeðslega glaður og hamingjusamur. Skemmtir sér ótrúlega vel. En svo kemur alltaf að því að fara aftur tilbaka, kveðja alla. Það er það versta við það að búa í DK, þegar maður þarf að kveðja. Ég er orðin dálítið þreytt á þessu og mér finnst ég ekki búin að fara nógu vel með mig tilfinninga lega séð. Alltaf að rífa sig úr taktinum í danmörku, þegar maður er nýbúinn að venjast honum eftir síðustu íslandsferð, og fara aftur til íslands. Róta allhressilega í söknuðartilfinningunum, og líma sig við vinina og fjölskylduna...svo slíta sig frá þeim aftur.

Núna ætla ég að slappa af. Njóta þess að vera í danmörku, nýta þau tækifæri sem mér standa í boði. Lifa í núinu. Ísland bíður á meðan – það er ekkert að fara neitt.

Já, helgin er svo sannarlega búin að vera dásamleg!!

Sara kom alla leið frá kaupmannahöfn til að heimsækja okkur! Og svo kom Sunna alla leið frá Trige...haha..það er reyndar bara svona eins og mosfellsbær árósa.

Þessi helgi er búin að einkennast af orðunum : Wrááw (kisuhljóð), Klerkur, gyðingur, svertingi í hjólastól, gamall skaufi og sultuhundur.

Við héngum á náttfötunum allan tímann og spjölluðum, horfðum á gamlar upptökur frá íslandi, borðuðum góðan mat og höfðum það huggulegt! Horfðum á söngvakeppni barnanna og það sem við borðuðum i kvöldmat voru pönnukökur! Hahaha. Já, yndislegt líf. Sunna ætlaði bara að gista föstudagsnóttina en fór svo ekki heim fyr en á sunnudeginum, og eins og segjir í bloggi hjá henni ( www.lsg.bloggar.is ) þá kom hún út úr skápnum sem hippi eftir helgina. Sannkölluð hippahelgi! Yndislegt.

Svo er ég búin að eyða miklum tíma í HUSET upp á síðkastið. Vá ég er svo hamingjusöm þar! Svo er ég að fara að þrykkja á boli aftur bráðum, þannig að allir áhugasamir látið mig vita ef þið viljið kaupa, birti myndir af því seinna á hönnunnar-heimasíðunni minni bráðum (kemur í ljós hvað slóðin er seinna, stelpur, Nanna, Steiney og Monika, eru þið ekki til í að senda einhvað af myndunum til mín? Bara það sem ykkur finnst flott! Svo að ég geti opnað síðuna)

Svo er ég með svakalega góðar fréttir! Það gæti verið að ég stofni unglinga danshóp hérna! Var að tala við nokkrar stelpur úr skólanum, þær eru ekkert smá spenntar fyrir því! Hlakka til að sjá hvað kemur út úr því!

Svo fékk ég 11 fyrir frönskustílinn minn. Ha íris! Íris vinkona mín hjálpaði mér neflilega og fór yfir hann fyrir mig. Þegar kennarinn var búin að fara yfir stílinn skrifaði hún neðst á blaðið: “Qui a écrit cette composition?” (hver skrifaði textann) hehehe. Íris þú átt inni hjá mér greiða, verst að þú ert ekki í dönsku hehe annars gæti ég hjálpað þér með það

En Jæja kæri lesandi, þá ertu búin að fá smá “indblik” í líf mitt núna.

svo að lokum nokkrar myndir frá helginni!:

 

Hippa brunch!

Sara með "wisky og vindil"

brjáluðu íkornarnir!

í liftunni í magasin!

HALELÚJA

prinsessan ég! haha á eftir mér kom einhver 4 ára stelpa og lét taka mynd af sér þarna...haha

Já, þessi síða er kannski ekki beint búin að vera spennandi hérna upp á síðkastið, komin tími til að gera einhvað í því!

Eftir mikla eftirspurn hef ég ákveðið að blogga um fyrirbæri sem kallast nördasegull. Já þannig er nú það að eftir nokkur atvik hefur það sannað sig að ég er nördasegull.

 “Hæ, ég heiti Særós og ég er nördasegull”

Nördast sogast einfaldlega að mér eins og mý að mykjuskán. Þetta uppgvötaði ég eitt kvöld þegar það var skólaball í skólanum mínum. Það var mikið dansað og það var ótrúlega gaman.

Þetta byrjaði allt við inngangin: Á leiðinni inn rakst ég á strák sem byrjaði að tala við mig. Það kom í ljós að hann var hálfur íslendingur og gat sagt “ættesssu” og “dakkfírírmig”. Í miðju samtalinu hoppar inn lítill feitur strákur, örugglega úr 8 bekk, og byrjar að tala við okkur eins og hann hafi verið með í samtalinu allan tímann. Jájá, gaman það. Seinna um kvöldið kemur þessi littli feiti aftur. Ég var að dansa við vinkonu mína, Sofie, þegar að hann hoppaði allt í einu inn, allur sveittur og rjóður í kinnum, alveg að fíla sig í tætlur og byrjaði að reyna dansa við okkur. Þetta leit voðalega sorglega út, þar sem hann stóð þarna og var alveg að fýla sig í botn...ég og Sofie flúðum við fyrsta tækifæri.

Ég hef ekki fyrr litið undan áður en hann birtist aftur. Í þetta sinn var hann að tala við einhverja stráka og benda á mig. Ég horfi á hann, eitt spurningarmerki í framan. Svo segjir hann “Jeg dansede med dig, ikke?” ...ég hugsaði með mér, ehh jaaaá.. við getum nú alveg sagt að þú dansaðir við hliðina á mér...

Þetta var nörd 1.

Við Sofie vorum í sakleysi okkar að dansa, þegar nörd 2 birtist. Allt í einu pikkar strákur í mig; hann bendir á vin sinn sem stendur vandræðalegur fyrir aftan hann. Hann var langur og mjór í joggingfötum. Andlitið hans var falið undir hári sem hafði ekki verið klippt né þvegið í langan tíma, það eina sem sást af andlitinu var stórt bólugrafið nef. Ég brosi bara og held áfram að dansa. 

Nörd 3 var littli bróðir bekkjarbróður míns. Lítil eftirmynd hans. Þeir eru ótrúlega líkir haha. Það gerðist líka þannig að vinur hans pikkaði í mig og spurði hvort ég vildi ekki dansa við littla bróðurinn. Litli bróðirinn varð rauður í framan og flýtti sér í burtu áður en ég náði að svara....hehehe.

Stuttu seinna var ég kynnt fyrir nördi 4. og já, það var aftur pikkað í mig af “vini”. Í þetta sinn stóð lítill bólugrafinn arabi á bakvið, algjör massaköggull í hvítum hlýrabol. Restina af kvöldinu var ég alltaf að sjá litla arabann einhverstar nálægt að gera einhver svaka breikspor. Gaman að því. Daginn eftir þegar ég kom í skólann sat hann einmanna á ganginum, í hvíta hlýrabolnum sínum, greyjið, hlýtur að hafa verið vandræðalegt fyrir hann þegar ég labbaði framhjá.

Þá hefuru verið kynnt/kynntur fyrir frægu nördunum.

Tilhamingju með afmælið elsku kolfinna mín þann 31.Okt!!

Þessi vika er búin að vera alveg dásamlega æðislega yndisleg!! Og þá vægt til orða tekið. Þú ert ef til vill að velta því fyrir þér hvað það gæti nú verið sem gerði það að verkum að það sé þannig. Það er neflilega það að í þesari viku var ég í praktik! Eins og glöggir lesendur hafa nú þegar fattað, þá var ég einmitt í praktik í Huset í byrjun sumars í fyrra. Praktik þýðir semsagt vinnuprufa. Það er þegar nemendur fá tækifæri til að fara út á vinnumarkaðinn og prufa hvernig það er að vinna með það sem maður hefur áhuga á.

Að þessu sinni er ég í praktik í fatahönnunnar skóla.

Við erum 11 stelpur sem erum saman í þessari vinnuprufu. Engin af okkur þekkti neina fyrsta daginn og núna erum við allar búnar að kynnast og höfum það æðislega gaman saman! Fyrsta daginn vorum við að hanna og sauma vettlinga. Ég fríkaði að sjálfsögðu út í öllu glimmerinu og pallíettunum, eins og vetlingarnir gefa nú til kynna. Haha.
Í gær fórum við svo í fatabúð, þar sem nemendur fatahönnunnar skólans skólans eru í vinnuprufu. Semasagt, nemendurnir fá þá tækifæri til að æfa sig í að hanna og sauma fötin, sem eru síðan seld í búðinni! Fötin eru síðan seld á lágu verði, eða aðeins fyrir efniskostnaði, afþví fötin sem þau sauma eru að sjálfsögðu hluti af verkefnunum sem felast í skólagöngunni.
Þar fengum við að sauma og hanna skraut á hliðartösku! Þar fríkaði ég líka út í allskonar blúndum og silki, hahaha! En það var alveg ótrúlega gaman, skemmtileg upplifun!
Í dag vorum við svo að þæfa ull yfir á silki og svoleiðis allskonar.

Þetta er búið að vera alveg FRÁBÆRT, eins og ég hef kannski sagt áður, og ég er alvarlega að pæla í að fara í þennan skóla eftir efterskole.....það er neflilega hægt að taka þennan skóla í staðinn fyrir menntó! Hver veit nema að 2 og hálft ár breytist í 20 og hálft...... Aaaa.....mér finnst svo gaman að búa hérna! Danmörk hefur svo marga möguleika fyrir mig en engar áhyggjur, kæra fjölskylda og vinir, ég mun koma einhverntíma til baka...held ég...annars verðið þið bara að vera dugleg við að koma til mín ha!!?

Á morgun er síðasti dagurinn minn sem fatahönnuður! :’( og til að setja frábæran endi á þetta allt saman æltum við stelpurnar úr hópnum að fara og borða saman þegar við erum búnar. Það er neflilega kokkaskóli þarna alveg við hliðina á honnunnarskólanum, þar sem kokkarnir selja matinn sem þeir gera rosalega ódýrt fyrir nemendurna í hinum skólunum! Við fórum þangað til að borða hádegismat í dag, og vá! Þetta var allt svo gott og frábært! Og ódýrt!!

Um helgina ætlum við mamma svo að skella okkur til köben! Eiki frændi minn átti neflilega afmæli þann 31.Okt, og við erum að fara í afmlælisheimsókn til hans! Þar ætla ég líka að hitta hana Önnu! Frænku Nönnu! Hlakka til þess

Dato: Wed, 18 Oct 2006 10:26:28 +0200 Emne: Klank Efterskole Til: gunnrosa@yahoo.dk Fra: "Post 703300"

Til Særós

Vi takker for Jeres interesse for skolen og bekræfter samtidig, at vi har reserveret en plads til dig i 10. klasse - skoleåret 07/08.

Vi kan tilbyde en rundvisning på skolen samt et informationsmøde - mandag den 23. oktober kl. 19.30 eller mandag den 30. oktober kl. 19.30. Ring venligst vedr. tilmelding.

Venlig hilsen Dorthe Stendal Hansen

Fyrir þá sem skilja ekki, þá er ég KOMIN INN Í EFTERSKOLEE AAAAAAAAAA LÆDGKJL og ég er að fara að heimsækja hann í dag!!!!!!!!!!!!!

Skrifa betur um þetta seinna, en hér er heimasíða skólans:

 www.klank-efterskole.dk